سبک پوشش مینیمال

سبک پوشش مینیمال

هر روز، وقتی که می‌خواهیم از خانه بیرون برویم؛ خودآگاه یا ناخودآگاه به این فکر می‌کنیم که: «چه لباسی بپوشم؟ کدام پیراهن را با کت و شلوار سِت کنم؟ یا کدام روسری یا شال را با کدام مانتو بپوشیم؟ چه لباسی بپوشم تا تکراری و خسته کننده نشوم؟ و…

همه‌ی این سوال‌های ذهنی یکسری فشارهای کاذب را به ما وارد می‌کنند. جدا از فشارهایی که به وجود می‌آورند؛ قدرت تصمیم‌گیری ما را هم دستکاری می‌کنند.

نکته‌ی مهمی که وجود دارد اینجاست که وقتی زیاد تصمیم بگیریم (مخصوصا برای چیزهای کوچک)، تصمیمات مهم را نمی‌گیریم.

یعنی در آن وضعیت، دیگر ذهنمان از این که برای یک مسئله‌ی بزرگ انرژی بگذارد و در مورد آن فکر کند؛ خسته می‌شود و از زیر بار این امر مهم شانه خالی می‌کند.

خیلی از آدم‌ها فکر می‌کنند اگر بخواهند متفاوت باشند باید جور متفاوتی لباس بپوشند یا حداقل دیگر امروزشان با دیروزشان تفاوت‌هایی داشته باشد. راستش را بگویم من هم همینطور فکر می‌کردم تا اینکه با سبکی زیبا و دوست‌داشتنی در پوشش مواجه شدم. هرچه بیشتر در موردش اطلاعات به دست آوردم بیشتر عاشقش شدم و حالا می‌خواهم آن را با شما هم به اشتراک بگذارم.

مینیمالیسم سبکی دوست داشتنی در پوشش

با انتخاب این سبک پوشش:

  • زحمت کمتری در انتخاب لباس خواهید داشت.
  • انرژیتان را ذخیره می‌کنید برای گرفتن تصمیم‌های بزرگتر و مهم‌تر.
  • به جای تنوع در لباس به دنبال محصولات با کیفیتی خواهید بود که سال ها قابل استفاده باشند.
  • و…

اما این سبک پوشش چیست؟

این سبک پوشش، پوشش مینیمالیستی نام دارد. این نام رفته رفته به یک نوع سبک زندگی هم تبدیل شد. سبکِ زندگیِ مینیمالیستی.
این سبک با شعار « Less is more » به معنی عبارتیِ « هرچه (اضافات) کمتر، (زیبایی) بیشتر » خیلی زود توانست جای خود را نه تنها در دنیای لباس بلکه در سبک‌های زندگی پیدا کند.

این سبک زندگی می‌گوید که همه‌ی وسایلت رو رها کن. با چیزهایی که در لحظه داری زندگی کن. چنانکه جاشوا فیدز ملبورن در مقاله‌ای به نام «سبک زندگی مینیمال، رادیکال نیست!» می‌نویسد:

من وسایل‌ام را نمی‌شمارم اما صدها وسیله دارم؛ حتی پس از این که از دست ۹۰% از چیزهایم خلاص شده‌ام. گلدان و ماهی‌تابه و لوازم آشپزخانه دارم. تخت‌خوابی بزرگتر از معمول دارم. گوشی هوشمند دارم. میز دارم. گیتار دارم. لوازم خانه دارم. قفسه‌ای پر از کتاب دارم. کمد و ماشین‌لباس‌شویی و ماشین خشک‌کن دارم. لباس‌های زیادی دارم.

اما سه شرط کلیدی وجود دارد:

۱. چیز اضافه‌ای ندارم

چیزهایی دارم که همیشه از آن‌ها استفاده می‌کنم. چیزهایی که در زندگی‌ام ارزش دارند. اما لوازم اضافی ندارم. وسایلی برای روز مبادا ندارم. اگر بخواهم تغییری در سبک زندگی‌ام بدهم، تعریف‌ام از «اضافی» هم تغییر خواهد کرد.
مثلا اگر بخواهم مانند دوستم کالین، نویسنده‌ای همیشه در سفر باشم؛ آن‌وقت باید دارایی‌هایم را به شدت کم کنم. در این نقطه از زندگی‌ام از جایی که هستم راضی هستم و دوست ندارم که همیشه سفر کنم. اگر این شرایط تغییر کند، من هم تغییر خواهم کرد.

۲. همیشه درباره‌ی دارایی‌هایم می‌پرسم

آیا به این چیز نیاز دارم؟ آخرین باری که از آن استفاده کردم کی بود؟ اگر از شرش خلاص شوم چه می‌شود؟ کسی هست که بیشتر از من بتواند از آن استفاده کند؟ این‌ها پرسش‌هایی است که همیشه از خودم می‌پرسم.
چون دائم درباره‌ی وسایلم می‌پرسم. دائما در حال کنار گذاشتن وسایلم هستم؛ که حس خوبی هم دارد. این بازی پایانی ندارد و هیچ‌وقت به آن نقطه نمی‌رسم.

۳. به وسایلم معنی نمی‌دهم و بدون دلیل آن‌ها را مهم نمی‌کنم

مهمترین نکته‌ای که فهمیده‌ام این است که وسایلم می‌توانند با چیزهای دیگری جایگزین شوند. کسی از من پرسید که اگر آپارتمانم آتش گرفت چه چیزی را باید بردارم؟ و من جواب دادم : «هیچ چیز!». هر چه که دارم می‌تواند جایگزین شود.

مینیمالیسم یک سبک زندگی ِافراطی و رادیکال نیست. مینیمالیسم ابزاری بود تا از شر وسایل غیر ضروری‌ام راحت شوم.

در این صورت می توانم زندگی بامعناتری داشته باشم؛ زندگی‌ای که پر از شادی، آزادی و آگاهی هوشیارانه باشد. اضافات زندگی را دور کرده‌ام و می‌توانم روی بخش‌های مهم زندگی‌ام تمرکز کنم؛ سلامتی، روابط، احساسات، رشد و همکاری و مشارکت با دیگران. برای همین است که زندگی‌ام با معناست.

خب، برگردیم سر پوشش.

اگر به شما بگویم که چه کسانی از این سبک لباس‌ها استفاده می‌کنند، بشتر عاشق این سبک می‌شوید.

حتما «استیو جابز بزرگ» را می‌شناسید! شاید بهترین مثال برای انتخاب لباس مینیمالیستی، «استیو جابز» باشد. کسی که در تمامی جلسات، کنفرانس‌ها، مهمانی‌ها و … فقط با یک یقه اسکی مشکی، شلوار جینِ آبی و یک عینک دایره‌ای، به بزرگ‌ترین اسطوره‌ی کارآفرینی در دنیا تبدیل شد.

پوشش مینیمالیستی دقیقا چیه؟

حتما تا الآن تا حدودی متوجه شده‌اید که پوشش مینیمالیستی چه نوع پوششی‌ست. حالا می‌خواهم دقیق‌تر برایتان توضیحش دهم؛

سبک مینیمالیستی یک نوع زیبایی شناسی‌ست. به این معنی که از پالِتِ رنگ محدودی استفاده کنید و به ظاهرِ ساده توجه داشته باشید و لوازم جانبی اضافی را به حداقل برسانید.

انتخاب سبک مینیمالیستی به معنی داشتن لوازم و لباس‌هایی بی‌نظیر و شیک اما کاربردیست و ما روزانه می‌دانیم که چه لباسی بپوشیم.

کمد لباس‌های شما چگونه است؟ این افرادی را دیده‌اید که وقتی دربِ کمدِ لباس‌هایشان را باز می‌کنند با انبوهی از لباس مواجه می‌شوند که چه بسا خیلی از آن‌ها بِلااستفاده‌اند و یا حدود چندماه است که استفاده نشده‌اند؟

اگر سری به کمد مینیمالیست‌ها بزنید؛ با لباس‌هایی بی‌نظیر، ساده و شیک در تعداد کم و رنگ‌های محدود مواجه می‌شوید.

وقتی که کمد لباستان را تبدیل کردید به فضایی پر از اجزای پوششی کاربردی و موثر، باید درک درستی از پوششتان پیدا کنید. باید ترکیباتی که با هم همخوانی دارند و همچنین ظاهر مناسبی را برایتان می‌سازند پیدا کنید.
به این نکته‌ی مهم هم توجه داشته باشید که پوشش و استایل یک هنر هستش و باید روی حس دیداری خودتون خیلی کار کنید. استایل‌های مختلف را نگاه کنید. این کار به شما کمک می‌کند که وقت خرید یا پوشیدن لباس‌هایتان، بهتر عمل کنید.

طیف رنگی مینیمالیسم

لباس‌های مینیمال بیشتر از رنگ‌های سفید، سیاه، خاکستری، طوسی و یا سرمه‌ای هستند. حتی خطوطشان هم در رنگ‌های خنثی چاپ می‌شوند. (البته بعضا از رنگ‌های قرمز، زرد، نارنجی و آبی هم استفاده می‌کنند.)
شما رنگ‌های پایه‌ی خودتان را مانند سفید، سیاه و یا سرمه‌ای (رنگ‌هایی که همیشه در لباس‌هایتان از آن‌ها استفاده می‌کنید) و کمد لباستان را بر اساس این رنگ‌ها سر و سامان بدهید.

مینیمالیست‌ها غالبا لباس‌های مشکی زیادی در کمدشان دارند. رنگ کفش‌هایشان خنثی‌ست. (رنگ های خنثی، رنگ هایی هستند مانند سفید، بژ، خاکستری، خاکستری مایل به قهوه‌ای، خاکی و عاجی)

و کلام آخر اینکه
اگر می‌خواهید سبک شیک مینیمالیستی را انتخاب کنید؛ باید زیبایی را در چیزهای ساده و با ارزش ببینید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *